Close finish

Twee weken terug beklommen de Vrienden van Bocht 7 op deze dag de Grand Ballon.
Op de flanken van deze prachtige berg leverden we allen veel strijd tegen de berg, het klimaat en vooral tegen onszelf. Marc en Aron waren zo aan elkaar gewaagd dat ze ook strijd tegen elkaar moesten leveren. Tot aan de finish was het spannend!




Tot in de late uurtjes werd gedebatteerd of het terecht was dat Aron er met de overwinning van doorging....

Waar omhoog wordt gereden, moet men ook weer naar beneden. (Deel 2)

Door A.V.

Vrijdagochtend 22 mei 2009 7.30

Na uren wakker gelegen te hebben, kruip ik lichtelijk vermoeid uit mijn knusse tentje. Hanno slaapt nog even door, maar ik hou het niet langer uit. De hele nacht werd ons tentje verlicht door de bliksem. Daarnaast lag ik met mijn hoofd een kleine 2 cm. onder het tentdoek, waardoor ik elke regendruppel voelde landen. Maar ja, belangrijker dan het gebrek aan slaap, mijn benen voelden erg goed!

Nu ik toch al wakker was, besloot ik met Paul wat brood te halen en vervolgens met Peter boodschappen te doen. Nadat ook Hanno en de gebroeders Verheij uitgeslapen waren, konden we eindelijk aan tafel voor een heerlijke brunch. Tussen het heerlijke stokbrood door nog het profiel van de Grand Ballon bestudeerd.
Omdat deze flinke puist op 35 km. afstand van de camping ligt, leek het ons beter om met de auto naar een in de buurt gelegen dorp te rijden. Met een vijftal kilometers in de benen begon de weg licht omhoog te lopen. Vanaf dit punt zou de top nog 23 kilometer van ons vandaan liggen.

Na nog geen 2 kilometer, splitste de groep in tweeen. De klimmers van naam (Antheun, Rik, Paul, Hanno en Peter) reden langzaam weg van de mindere goden (Marc, Ewoud en ik). Toen ook Ewoud het tempo iets opschroefde, moest ik de keuze maken; blijf ik hangen bij Marc of doorbijten en met Ewoud mee? Na een korte bezinning toch voor Ewoud gekozen. Op het tandvlees sluit ik aan bij Ewoud, die onregelmatig op de grote plaat blijft stoempen. 20 minuten later breek ik en laat me zakken tot bij Marc. We sluiten een pact; tot de laatste kilometer samen rijden.
Tot mijn grote vreugde kregen de benen even rust tijdens een stukje afdaling. Echter mijn kennis van de klim belemmerde me om echt te ontspannen. "The worst was yet to come."
De laatste 7 kilometer braken aan. De weg schoot weer omhoog, eerst door het bos en vervolgens een open terrein. Op reserves rijden gaat niet meer met de wind vol op de kop. Met de top in het zicht houd ik het niet langer. Na zoveel kopwerk wil ik niet als laatste boven komen. Met nog 800 meter te gaan spring ik hard weg bij Marc. Hij blijft een paar seconden te lang zitten, waardoor ik uiteindelijk een fietslengte overhoud. IK BEN NIET MEER DE SLECHTSTE KLIMMER!!!

Na een korte rustpauze en een groepsfoto op de top, zetten we de afdaling in. Net als de dag ervoor, wordt al snel duidelijk wie er kunnen afdalen en wie niet. Marc en ik zijn bergop misschien iets minder, maar dalen toch stukken sneller. Gelukkig, waar omhoog wordt gereden, moet men ook weer naar beneden.

Foto impressie Vogezen

Met hemelvaart in de wolken.. (Deel 1)

Door A.V.

Donderdagochtend 21 mei 2009 9.30.
Samen met Hanno pak ik de auto in hang zet de fiets op achterop. Met pijn in mijn hart geef ik Joanna voor de laatste keer in 4 dagen een kus. Het is voor het eerst dat ik haar zo lang achter laat.

We stappen toch maar in en rijden richting het zuiden. Een heerlijk ontspannen ritje, met als einddoel Saint Maurice sur Moselle, in de Vogezen. Onder begeleiding van This Beautiful Mess, Arctic Monkeys en Dune, vliegen de kilometers onder ons door.

Om kwart over drie melden we ons op de plaatselijke camping. Antheun, Rik en Peter hebben hun tentenkamp ondertussen al opgezet. Hanno en ik besluiten dit ook maar zo snel mogelijk te doen, voordat het begint te regenen.

Na een kort buitje en de aankomst van de gebroeders Verheij en P. Poley, bezinnen we ons over de beklimming van de Ballon d'Alsace. Omdat we dit nog voor het eten wilden doen, trok iedereen voor het eerst dit weekend zijn strakke pakkie aan.
Met lichte tegenzin klim ik op mijn smalle zadel. Als ik maar helemaal boven kom... Na een halve kilometer begint de klim. Hanno, die had voorgenomen om rustig aan te doen, gaf aan samen deze berg op te willen rijden. Het zoeken naar een lekker ritme voor mijn benen en ademhaling verloopt erg beroerd. Er komt maar geen rust in, dus zal het wel ploeteren worden/blijven.
Na 4 kilometer laat ik Hanno niet langer meeslepen in mijn (te lage) tempo. Hanno loopt snel op me uit... Mijn tempo zakt...
Als Marc en Ewoud (die alleen op de grote plaat kon rijden, wegens technische problemen) me voorbij komen, wordt het een strijd tegen mezelf. Op het tandvlees rijd ik langzaam naar de top, waarop zich ondertussen een donkere wolk heeft genesteld. Aldaar staan alle vrienden te wachten. Trots dat iedereen de top heeft bereikt staan we daar, op Hemelvaartsdag in de wolken...

En dan het deel van fietsen waar ik wel goed in ben... het afdalen! Met ruim 60 km per uur zoef ik samen met Marc naar beneden. De rest hebben we al snel ver achter ons gelaten. Vooral Hanno blijft lang weg (later bewees hij dat dit onderdeel echt niet voor hem is weggelegd), maar als ook hij eindelijk terug is, sluiten we de dag af met een heerlijke pizza.

Welkom!

Dit is het eerste bericht op het weblog van 'de Vrienden van Bocht 7'. De komende tijd zullen hier steeds meer avonturen van deze wielervrienden verschijnen.

Nog even geduld dus! Voor nu alvast een mooi plaatje van de afgelopen reis naar de Vogezen.